Morskie ubranie ratunkowe
Grupa ubrana w ubrania ratunkowe w czasie treningu
Morskie ubranie ratunkowe – rodzaj kombinezonu, mający za zadanie zwiększenie szans na przeżycie osoby znajdującej się w zimnej wodzie przez zapobieganie hipotermii i zapewnienie pływalności.
Spis treści
//
Budowa
Obecnie spotyka się dwa rodzaje ubrań ratunkowych. Jedne są wykonane z porowatego neoprenu o zamkniętych porach, inne z kilku warstw materiałów o różnych właściwościach, zapewniających nieprzemakalność i izolację cieplną.
Kombinezony okrywają szczelnie całe ciało z wyjątkiem twarzy. Zamykane są na wodoszczelny zamek błyskawiczny. Przewidziane do zakładania na normalne ubranie, wyposażone są w duże buty, umożliwiające założenie ubrania na zwykłe buty oraz zestaw wewnętrznych i zewnętrznych taśm, umożliwiających dostosowanie wielkości kombinezonu.
Ponieważ zakłada się, że osoby ubrane w ubrania ratunkowe muszą mieć możliwość wykonywania czynności niezbędnych w ich sytuacji (obsługa łodzi ratunkowej, zejście po drabinie, wejście do tratwy ratunkowej itp.), dłonie nie mogą być okryte grubymi rękawicami. W niektórych modelach pozostawiono dłonie odkryte, zapewniając wodoszczelność przy pomocy obcisłych mankietów. Inne modele mają integralne rękawice z grubej gumy, umożliwiające chwyt i zapewniające pewną ochronę przed zimnem. Ubrania przeznaczone do użycia w najgorszych warunkach mają dłonie osłonięte cienkimi rękawicami, na które można naciągnąć dodatkowe rękawice, o dużej izolacyjności, przyczepione na stałe do nadgarstków.
Wyposażenie
W zależności od tego, czy mają służyć jako samodzielny środek ratunkowy, czy też muszą być używane wraz z pasem ratunkowym oraz od wymagań towarzystwa klasyfikacyjnego, morskie ubrania ratunkowe wyposażone mogą być w gwizdek, światło wskazujące pozycję, dodatkową komorę pływalnościową, nadającą odpowiednie położenie w wodzie, linkę do połączenia z innymi rozbitkami lub z łodzią ratunkową, uprząż do podnoszenia rozbitka z wody.
Wymagania
Morskie ubrania ratunkowe powinny zapewniać:
- możliwość rozpakowania i założenia samodzielnie w czasie nie dłuższym niż 2 minuty,
- możliwość wykonania normalnych czynności przy opuszczaniu statku,
- możliwość zejścia po sztormtrapie,
- możliwość bezpiecznego skoku do wody z wysokości 4,5 m,
- temperatura ciała osoby ubranej w kombinezon nie powinna obniżyć się więcej niż o 2°C, przy zanurzeniu w wodzie o temperaturze 0-2°C w ciągu godziny.
Life-Saving Appliances, 2003 Edition, IMO, London 2003, ISBN 92-801-5143-6
Przykładowe pławy EPIRB
EPIRB (Emergency Position-Indicating Radio Beacon) jest to rodzaj radiopławy, instalowany na statkach. Radiopławy EPIRB są obowiązkowym elementem systemu GMDSS dla wszystkich regionów mórz.
EPIRB uaktywnia się w momencie zalania wodą lub ręcznie. Przy pomocy nadajnika radiowego nadaje identyfikator jednostki i (w niektórych systemach) swoją aktualną pozycję, datę i godzinę aktywacji pławy oraz emituje błyskające światło, pozwalając na odnalezienie przybliżonego miejsca katastrofy. EPIRB zazwyczaj jest montowany na otwartym pokładzie statku (np. na skrzydle mostku kapitańskiego) w sposób umożliwiający automatyczne wyczepienie i aktywowanie po zatonięciu statku. Możliwe jest również ręczne wyrzucenie za burtę w przypadku zaistnienia sytuacji kryzysowej. Notowane były wypadki wszczynania procedur ratowniczych przez morskie służby poszukiwania i ratownictwa po zgubieniu EPIRB przez statek w czasie sztormu. Obecnie używane są EPIRB używające do alarmowania systemu satelitarnego COSPAS-SARSAT i nadajnika pracującego na częstotliwości 406 MHz. Radiopławy pracujące na częstotliwości 121,5 MHz zostały wyłączone z systemu 1.02.2009 r.
Zobacz też
Znak wodny z: Jacek Liberiusz, “Gospodyni Nieba y Ziemie Naswietsza Panna Marya Matka Boża”, Kraków, Drukarnia Łukasza Kupisza, 1650
Znak wodny (zwany też filigranem) - to charakterystyczny obraz widzialny w świetle przechodzącym, uzyskiwany w trakcie formowania papieru. Jest on widoczny jedynie dzięki zróżnicowanej grubości warstwy papieru lub zagęszczeniu włókien. Obecnie zazwyczaj stosowany jest jako zabezpieczenie druku.
Pierwotnie znaki wodne powstawały w trakcie ręcznego czerpania papieru, dzięki przymocowanym do sita prostym, linearnym wizerunkom wykonanym z cienkiego drutu. Warstwa papieru w tym miejscu była cieńsza, co pozwalało zobaczyć filigran przy spoglądaniu pod światło. Najstarsze znaki wodne znaleziono na papierach włoskiej czerpalni w Fabriano z 1282 r. W Polsce najdawniejszym znakiem jest podwójny krzyż z papierni w Prądniku Czerwonym pod Krakowem z końca XV wieku. Początkowo stanowiły prosty znak firmowy wytwórcy lub majstra, przedstawiały zwykle uproszczone, niewielkie wizerunki heraldyczne, inicjały, symbole religijne, umieszczane pośrodku jednego półarkusza papieru. Od XVI w. zaczęły oznaczać także gatunek i format papieru, znaki stawały się bogatsze, większe i umieszczane bywały w kilku miejscach sita. Zaczęto także doceniać rolę znaku wodnego jako jednego z dowodów autentyczności dokumentu. W miarę rozwoju technologii papiernictwa, zaczęto stosować znaki tonowe, tworzące niekiedy skomplikowane i piękne przedstawienia plastyczne. Maszynowa produkcja papieru zmieniła technologię wykonywania znaków wodnych, które zaczęły być tłoczone maszynowo na wstędze wilgotnego papieru przez blaszane ornamenty przymocowane do egutera. Technika pozwala na uzyskanie skomplikowanych wzorów różnego typu:
- Znak wodny jednotonowy jasny (zwany pozytywowym): znak wodny jaśniejszy niż papier. Uzyskuje się go przez wypukłe tłoczenie wstęgi papieru (w tym miejscu papier jest cieńszy).
- Znak wodny jednotonowy ciemny (zwany negatywowym): znak wodny ciemniejszy niż papier. Uzyskuje się go przez wklęsłe tłoczenie wstęgi papieru (w tym miejscu papier jest grubszy).
- Znak wodny dwutonowy: znak wodny z elementami ciemniejszymi i jaśniejszymi niż papier. Tworzy go znak wodny negatywowy i pozytywowy.
- Znak wodny wielotonowy: znak wodny z łagodnymi przejściami od tonów jasnych do ciemnych.
Znaki wodne maszynowe stosowane są głównie jako zabezpieczenia papierów wartościowych, banknotów, dokumentów, biletów itp.
Wciąż produkowane są także papiery ręcznie czerpane, z reguły ozdobione filigranami, znajdujące zastosowanie w twórczości plastycznej, w drukach bibliofilskich i artystycznych, i luksusowej galanterii papierniczej.
Znaki wodne na papierach czerpanych nie występują na papierach dalekowschodnich produkowanych na tzw.miękkim sicie.
W maszynowej produkcji stosowana bywa także metoda tworzenia znaków wodnych przez naniesienie na powierzchnię gotowego papieru kwasu siarkowego przy pomocy gumowego stempla. Kwas jest szybko spłukiwany, a w miejscu jego działania włókna celulozy, częściowo rozpuszczone, stają się bardziej przezroczyste. Metoda ta bywa także stosowana przez fałszerzy. Kolejną, dość prostą metodą podrabiania znaku wodnego jest dokładne sklejenie dwóch cienkich arkuszy papieru stronami z podrobionym znakiem wodnym (jest ona jednak rzadko stosowana ze względu na łatwość rozpoznawania).
Po raz pierwszy znaku wodnego jako zabezpieczenia banknotu użyto w Szwecji w 1661 r. w postaci napisu Stokhols Banco Pappier i Banco. W Polsce zastosowano go po raz pierwszy na banknotach Księstwa Warszawskiego. Znak wodny jest również cyfrową techniką ukrywania danych w obrazach (np. informujących o autorze, czy prawach autorskich).
Badaniem historii znaków wodnych zajmuje się filigranistyka, jedna z nauk pomocniczych historii.
Znak wodny z Jacek Liberiusz - “Gospodyni Nieba y Ziemie Naswietsza Panna Marya Matka Boża”, Kraków, Drukarnia Łukasza Kupisza, 1650
Banknot 500 zł z widocznym po lewej znakiem wodnym wielotonowym
Tonalny znak wodny na japońskim banknocie
Zobacz też
- UV
- banknot
- mikrodruk
- druk wypukły
- efekt kątowy
- nitka zabezpieczająca
- efekt recto-verso
- Zygmunt Nieciecki – polski modelarz znaków wodnych
- Cyfrowy znak wodny
Zestaw wytrychów
Lockpicking to angielski termin określający sztukę manipulacji zamkiem za pomocą odpowiednio dobranych narzędzi (takich jak np. wytrych) w celu niedestrukcyjnego otwarcia mechanizmu bez użycia klucza. Ze względu na sposób funkcjonowania zamków lub niedoskonałości projektowe i produkcyjne, jest to zwykle zadanie zdecydowanie prostsze, niż wynikałoby z oszacowania liczby kombinacji dostępnych kluczy.
Lockpicking jest często wykorzystywany przez ślusarzy wzywanych do pomocy w przypadku utraty klucza lub awarii zamka, przez organy ścigania, a także przez włamywaczy i innych przestępców. Istnieją też grupy hobbystycznie i sportowo zajmujące się otwieraniem posiadanych przez siebie zamków (m.in. The Open Organisation of Lockpickers).
W Polsce, zgodnie z kodeksem wykroczeń, art. 129, §1, posiadanie lub wyrabianie wytrychów przez osoby nietrudniące się zawodem, w którym jest to niezbędne, jest karalne. Dzieje się tak niezależnie od przeznaczenia wytrychów lub intencji ich posiadacza.
Zobacz też
Linki zewnętrzne
Klucz do bumpingu
Bumping to termin określający sztukę manipulacji zamkiem za pomocą odpowiednio spreparowanego klucza, pozwalający na otwarcie wielu zamków, które posiadają mechanizmy zapobiegające tradycyjnemu lockpickingowi. Bumping wykorzystuje sposób budowy typowych zamków bębenkowych, gdzie lekkie uderzanie w niepasujący do zamka klucz z każdą pozycją wyciętą możliwie najgłębiej (pozycja 9), może doprowadzić do chwilowego oddzielenia górnych i dolnych części bolców, umożliwiając przekręcenie klucza.
Technika ta znana była ślusarzom przynajmniej od lat 70., ale stała się przedmiotem powszechnego zainteresowania w Europie, gdy omówiona została w serii reportaży telewizyjnych dzięki staraniom Klausa Nocha oraz holenderskiej organizacji TOOOL; równocześnie, w Stanach Zjednoczonych, rozpropagowana została przez Marca Tobiasa.
Bumping wymaga zdecydowanie mniej doświadczenia i wiedzy, a także zajmuje mniej czasu i pozostawia mniej śladów, niż inne stosowane metody otwierania zamków. Technika ta jest jednak relatywnie głośna (ze względu na konieczność uderzania w klucz) i wymaga posiadania klucza pasującego do profilu danego zamka, więc jej przydatność dla przestępców jest ograniczona. Ponadto, pewne rodzaje zamków, na przykład mechanizmy oparte o dyski (jak np. Abloy Protec), są z natury niewrażliwe na bumping.
Zobacz też
Linki zewnętrzne
Pławy oznakowania bocznego na podejściu do portu w Gdańsku
System IALA - międzynarodowy morski system oznakowania nawigacyjnego. Intensywny rozwój żeglugi morskiej stał się powodem do opracowania niemal jednolitego oznakowania morskich akwenów żeglugowych. Dokonało tego Międzynarodowe Stowarzyszenie Służb Oznakowania Nawigacyjnego IALA w 1976 roku. Różnica dotycząca kolorów stosowanych w oznakowaniu bocznym spowodowała, że świat podzielono na dwa regiony: A obejmujący Europę, Afrykę, Australię i większość Azji oraz B stosowany w obu Amerykach, Japonii, Filipinach oraz Korei.
System IALA składa się z pięciu rodzajów oznakowania skonstruowanych w sposób umożliwiający łatwe rozróżnienie systemów nawet ze znacznej odległości.
- oznakowanie boczne
- oznakowanie kardynalne
- odosobnione niebezpieczeństwo
- bezpieczna woda
- oznakowanie specjalne
Nowo wykryte niebezpieczeństwo (np. nowy wrak) zanim zostanie ogłoszone w księgach locji zostaje oznaczone podwójnym znakiem podstawowym.
Zobacz też
locja, nawigacja, znak nawigacyjny, mapa morska
Spis treści
//
Międzynarodowy kodeks ładunków niebezpiecznych IMDG (ang International Maritime Dangerous Goods Code)– wydany przez IMO przewodnik bezpiecznego transportowania ładunków niebezpiecznych drogą morską.. Jest realizacją przepisów części A rozdziału VII Międzynarodowej Konwencji o Bezpieczeństwie Życia na Morzu (SOLAS). IMO dokonuje aktualizacji kodeksu co 2 lata.
Kodeks ukazuje się w formie 3 tomów.
- Tom pierwszy zawiera część wstępną oraz
- Podział ładunków niebezpiecznych na klasy
- Przepisy regulujące konstrukcje pojemników i opakowań ładunków niebezpiecznych, ich oznaczania i opisywania
- Przepisy regulujące przewóz na statkach (rozmieszczenie, oddzielenie, mocowanie i kontrole ładunku).
- Tom drugi zawiera listę wszystkich niebezpiecznych towarów dopuszczonych do transportu drogą morską. Lista podaje numer substancji niebezpiecznej według norm ONZ, prawidłową nazwę substancji, klasę niebezpieczeństwa oraz wymagania dotyczące pakowania i transportu (odwołując się do wymagań opisanych w tomie pierwszym).
- Dodatek zawiera:
- spis procedur na wypadek pożaru lub rozsypu/rozlewu substancji niebezpiecznej.
- Poradnik pierwszej pomocy w przypadku osób narażonych na kontakt z substancja niebezpieczną (MFAG-Medical First Aid Guide).
- Procedury zgłaszania ładunków niebezpiecznych w systemach kontroli ruchu oraz zgłaszania wypadków z ładunkami niebezpiecznymi.
- Wytyczne w sprawie sztauowania materiałów niebezpiecznych wewnątrz kontenerów.
- Wytyczne w sprawie bezpiecznego użycia pestycydów na statkach.
- Przepisy Międzynarodowego kodeksu bezpiecznego transportu wypalonego paliwa nuklearnego, plutonu i silnie radioaktywnych odpadów na statkach. (IFN Code)
Przypisy
- ↑ strona PRS (pol.). .
Zobacz też
ADR (transport)
IMDG Code 2002 Edition. Londyn: IMO, 2002. ISBN 92-801-5140-1.
Linki zewnętrzne
towary niebezpieczne.pl
Kodeks na stronie IMO
Planowanie Ciągłości Działania, PCD (ang. Business Continuity Planning - BCP) - pojęcie dotyczące działań w zakresie tworzenia, weryfikacji i aktualizacji planów wznawiania działania w obszarze kluczowych procesów organizacji, w przypadku wystąpienia katastrofy. Dotyczy zdarzeń o niskim prawdopodobieństwie wystąpienia ale o katastrofalnych skutkach (pożar, powódź, katastrofa budowlana, skażenie chemiczne, sabotaż, terroryzm itp.), których czasu wystąpienia nie można przewidzieć.
Założeniem PCD jest to, że organizacja nie może kontynuować działalności w podstawowej lokalizacji i konieczne jest wznowienie kluczowych procesów w lokalizacji zapasowej w minimalnym niezbędnym zakresie, zapewniającym przetrwanie organizacji, do czasu powrotu do lokalizacji podstawowej, a jeśli to nie jest możliwe, w czasie niezbędnym do odbudowania i uruchomienia nowego ośrodka podstawowego. Planowanie Ciągłości Działania jest jednym z etapów szerszego procesu zarządzania ciągłością działania.
Etapy procesu zarządzania ciągłością działania
- Analiza ryzyka.
- Analiza procesów biznesowych.
- Identyfikacja kluczowych procesów.
- Utworzenie planów ciągłości działania.
- Wdrożenie PCD.
- Testy wdrożonych rozwiązań i procedur.
- Szkolenia.
Powyższe etapy powinny być realizowane cyklicznie w celu dostosowania do zmieniającego się otoczenia, zmian organizacji i zagrożeń (zgodnie z cyklem Deminga).
Zobacz
- Bezpieczeństwo teleinformatyczne
- Katastrofa
- Zarządzanie kryzysowe
- Sytuacja kryzysowa
- Zarządzanie ryzykiem
- Cykl życia systemu
- Disaster Recovery
EAS - system przeciwkradzieżowy. Angielska nazwa to Electronic Anti-theft System.
Składa się z anten emitujących pole elektromagnetyczne, które pobudza metki (ang. tagi) oraz centralki przetwarzającej dane.
Istnieje kilka rodzajów systemów:
- magnetoakustyczny - metka pobudzona w polu magnetycznym emituje niesłyszalny dźwięk, który jest wykrywany przez centralkę
- radiowy - metka zniekształca pole EM do niej docierające, co powoduje odpowiednią akcję systemu
Typowa energia pobierana przez pojedynczą antenę to kilkadziesiąt watów.
Stanowisko pracy - przestrzeń pracy wraz z wyposażeniem w środki i przedmioty pracy, w której pracownik lub zespół pracowników wykonują pracę.
