Żuraw z garnkiem wulkana


Współczesna latarnia morska


Widok na latarnię w Helu od strony morza

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
o latarni morskiej

Latarnia morska – znak nawigacyjny w postaci charakterystycznej wieży umieszczonej na brzegu lub wodzie (latarniowiec) wysyłający znaki świetlne. W dawnych czasach ogień rozpalany był także na skałach lub unoszony za pomocą żurawia. Czasem wysyła także sygnały radiowe (radiolatarnia). W czasie mgły może wysyłać sygnały dźwiękowe.

Zdecydowanie mniejsze światło nawigacyjne na szczycie masztu lub wieży np. w główkach portu nazywamy stawą.

Latarnie morskie istniały już w starożytności. Opisy pierwszych kolumn, na których rozpalano ogień pochodzą z 400 p.n.e.. Najbardziej znana była latarnia na wyspie Faros z około 280 p.n.e.. Na terenie Polski najstarsze wzmianki o rozpalaniu ognia na brzegu (Garnek Wulkana) pochodzą z ok. 1070. Często do tego celu wykorzystywano istniejące obiekty np. na Helu pierwszą latarnią był ogień rozpalany na wieży kościoła. Osobą obsługującą latarnię morską był latarnik.

Latarnią nazywane są także światła nawigacyjne o podobnej budowie np. latarnia na Westerplatte w główkach portu Gdańskiego. Przeważnie nie używa się dodatku “morska”.

Nazwy światła

 Osobny artykuł: Charakterystyka światła nawigacyjnego.

Zobacz też

  • Charakterystyka światła nawigacyjnego
  • Laterna
  • Locja
  • Polskie latarnie morskie
  • Skala widzialności
  • Soczewka Fresnela
  • Światło nawigacyjne
  • system kontroli ruchu statków VTS
  • Latarnik – nowela Henryka Sienkiewicza

Linki zewnętrzne



  Wikimedia Commons posiada galerię ilustracji związaną z tematem artykułu:
Latarnia morska


Pławy oznakowania bocznego na podejściu do portu w Gdańsku

System IALA - międzynarodowy morski system oznakowania nawigacyjnego. Intensywny rozwój żeglugi morskiej stał się powodem do opracowania niemal jednolitego oznakowania morskich akwenów żeglugowych. Dokonało tego Międzynarodowe Stowarzyszenie Służb Oznakowania Nawigacyjnego IALA w 1976 roku. Różnica dotycząca kolorów stosowanych w oznakowaniu bocznym spowodowała, że świat podzielono na dwa regiony: A obejmujący Europę, Afrykę, Australię i większość Azji oraz B stosowany w obu Amerykach, Japonii, Filipinach oraz Korei.

System IALA składa się z pięciu rodzajów oznakowania skonstruowanych w sposób umożliwiający łatwe rozróżnienie systemów nawet ze znacznej odległości.

  • oznakowanie boczne
  • oznakowanie kardynalne
  • odosobnione niebezpieczeństwo
  • bezpieczna woda
  • oznakowanie specjalne

Nowo wykryte niebezpieczeństwo (np. nowy wrak) zanim zostanie ogłoszone w księgach locji zostaje oznaczone podwójnym znakiem podstawowym.

Zobacz też

locja, nawigacja, znak nawigacyjny, mapa morska

Radiolatarnia – radiostacja nadawcza lub nadawczo-odbiorcza wysyłająca sygnał radiowy dla radionawigacji. Sygnał jest nadawany w stałych odstępach czasu i zawiera kod radiolatarni np. znakowy (nadawany alfabetem Morse’a). Sygnał ten może być też nadawany dopiero po odebraniu zapytania. W komunikacji morskiej i lotniczej służy do określania kierunku za pomocą radionamiernika.

Ze względu na rezygnację z radionamiarów, na korzyść łatwiejszego w użyciu i wielokrotnie dokładniejszego systemu GPS, radiolatarnie morskie są wycofywane z użytku. Z kilkuset czynnych w latach 90. XX wieku radiolatarni morskich, przy końcu roku 2007 czynne pozostały 3 radiolatarnie na całym świecie, jednak nadal często używane są do celów amatorskich i pracują w pasmach radiowych przeznaczonych dla krótkofalowców.

Znaczna część profesjonalnych stacji została przekształcona w stacje referencyjne DGPS.

Radiolatarnia bywa czasem łączona w jeden obiekt z latarnią morską np. w latarni w Helu i Świnoujściu.

Zobacz też

  • Instrument Landing System – system radiolatarń używanych w lotnictwie
  • Radiolatarnia bezkierunkowa (NDB)

Ten artykuł dotyczy to jest artykuł z dziedziny żeglugi. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.


Ćwiczenia w przeprowadzaniu alarmu opuszczenia statku

Alarmy obowiązujące na statkach - na statkach wymienionych w Konwencji SOLAS i zgodnie z tą Konwencją obowiązują następujące alarmy:

  • alarm ogólny - sygnał - “siedem krótkich lub więcej dźwięków i jeden długi dźwięk”
    • (• • • • • • • —)
  • alarm pożarowy - sygnał - “dwa krótkie i jeden długi dźwięk”
    • (• • —)

Po wielokrotnym powtórzeniu wyżej wymienionych sygnałów następuje zapowiedź kapitana statku za pomocą rozgłośni statkowej mogąca podać rodzaj zagrożenia. W przypadku alarmu ogólnego są to m in.:

  • alarm ewakuacyjny - polecenie ewakuacji pasażerów i załogi do punktów zbornych przed ewentualnym opuszczeniem statku
  • alarm człowiek za burtą
  • alarm wodny - polecenie podjęcia działań likwidujących rozszczelnienie kadłuba statku
  • alarm przeciwchemiczny - postępowanie według przepisów Obrony Cywilnej

Ostatnią fazą alarmu ogólnego jest sygnał “opuszczenia statku” sygnalizowany dzwonkami, syreną statkową - sygnał jeden długi ciągły dźwięk - oraz ogłaszany przez rozgłośnię statkową przez zapowiedź “opuścić statek - abandon the ship”.

Na każdym statku znajduje się aktualny rozkład alarmowy, dokument określający sygnały alarmowe, ich charakterystykę oraz sposób postępowania i obowiązki członków załogi na wypadek alarmu. W pomieszczeniach dla pasażerów powinny znajdować się też tablice informujące o rodzajach sygnałów, sposobie postępowania w przypadku danego alarmu oraz sposób zakładania pasa ratunkowego lub ubrania ratunkowego. Stosowane jest też wywieszanie przydziału czynności alarmowych dla poszczególnych członków załogi nad ich kojami. Każdy członek załogi posiada swój numer alarmowy, który zna na pamięć, tak jak też zakres swoich czynności. W przypadku każdego rodzaju alarmu członek załogi przestaje mieć swoje nazwisko, imię - ma funkcjonować jako numer z rozkładu alarmowego!

W celu utrzymania sprawności załogi organizowane są alarmy ćwiczebne (dla pasażerów są ogłaszane alarmy pod nazwą - alarmy próbne). Częstotliwość ogłaszania wyżej wymienionych alarmów ćwiczebnych (próbnych) jest różna i jest określona w Konwencji SOLAS dla odpowiednich typów statków uprawiających żeglugę międzynarodową. Między innymi na promach pasażerskich istnieje obowiązek cotygodniowego ćwiczenia alarmu pożarowego, ewakuacyjnego i opuszczania statku, w tym raz na trzy miesiące w warunkach nocnych.

Zobacz też

  • alarm okrętowy

Bibliografia

  • Konwencja SOLAS
  • Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 5 sierpnia 2005 roku

Cheyenne Mountain Air Station-góra,położona w Kolorado,USA gdzie znajduje się stanowisko dowodzenia Armii Stanów Zjednoczonych NORAD.

Historia

Jednostka organizacyjna istniejąca od 12 maja 1958, w skład której wchodzą dwa kraje: USA i Kanada. W celu ochrony terytorium USA i jego sojuszników przewidywano budowę i modernizację 27 centrów na całym świecie za łączną sumę 8,5 miliarda dolarów. Budowa CMAS rozpoczęła się w maju 1961 roku i trwała do lutego 1966 roku. Koszty budowy wyniosły 142 miliony dolarów US, co w 1999 roku odpowiadałoby 18 miliardom dolarów US. Od tego czasu centrum jest stale unowocześniane i rozbudowywane.

Cele i zadania

Celem jednostki jest kontrola przestrzeni powietrznej i kosmicznej nad Ameryką Północną. Należy do tego:

  • wykrywanie, obserwacja i szacowanie stopnia zagrożenia obiektów w przestrzeni kosmicznej,
  • wykrywanie i ostrzeganie przed atakiem na Amerykę Północną (atak lotniczy, rakietowy czy z pojazdów umieszczonych na orbicie),
  • współpraca i dostarczanie informacji innym szczeblom dowodzenia,
  • zapewnienie kontroli i obrony w przestrzeni powietrznej USA i Kanady,

Dodatkowo NORAD zajmuje się śledzeniem samolotów podejrzanych o przemyt narkotyków na teren USA i współpracuje w tej sprawie z innymi agencjami rządowymi.

Dowódcy

  • Joseph Ashy, Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych (1994 – sierpień 1996)
  • Howell Estes, Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych (sierpień 1996 – 14 sierpnia 1998)
  • Richard Myers, Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych (14 sierpnia 1998 – 22 lutego 2000)
  • Ralph E. “Ed” Eberhart, Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych (22 lutego 2000 – 5 listopada 2004)
  • Timothy Keating, Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych (5 listopada 2004 – 23 marca 2007)
  • Victor E. Renuart Jr., Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych (23 marca 2007 – wciąż)

TEMPEST jest technologią pozwalającą na stworzenie tak zwanych bezpiecznych stanowisk zabezpieczonych przed podsłuchem elektronicznym.

Głównym odbiorcą produktów zabezpieczonych w ten sposób jest wojsko. W przypadku jej niestosowania można na przykład przechwycić obraz z monitora znajdującego się w sąsiednim pomieszczeniu.

Zobacz też: Bezpieczeństwo narodowe – film z 2004 roku..

Bezpieczeństwo narodowe - stan uzyskany w rezultacie odpowiednio zorganizowanej obrony i ochrony przed wszelkimi zagrożeniami militarnymi i niemilitarnymi, tak zewnętrznymi jak i wewnętrznymi, przy użyciu sił i środków pochodzących z różnych dziedzin działalności państwa.

Ze względu stosunek do obszaru państwa wyróżnia się bezpieczeństwo zewnętrzne i bezpieczeństwo wewnętrzne; obszary te są wzajemnie powiązane i współcześnie nie można rozpatrywać je osobno.

Bezpieczeństwo narodowe jest określane jako najstarsza formuła bezpieczeństwa. Wywodzi się z kategorii egzystencjonalnych potrzeb i interesów społeczności, które tworzą państwo. Bezpieczeństwo narodowe jest nie tylko ochroną narodu i terytorium kraju przed fizyczną napaścią, lecz również ochroną żywotnych interesów ekonomicznych i politycznych, których utrata zagrażałaby podstawowym interesom państwa. To najwyższa potrzeba i wartość narodu oraz główny cel działania państwa.

Bezpieczeństwo narodowe to ogół warunków i instytucji chroniących suwerenność państwa, życie i zdrowie obywateli oraz mienie i majątek narodowy. To stan lub warunki, w których zapewniona jest ochrona narodu i terytorium państwa przed atakiem nieprzyjaciela; zapewnienie stabilnego i harmonijnego rozwoju państwa oraz realizacji jego strategicznych interesów politycznych i ekonomicznych. Bezpieczeństwo narodowe rozumiane jest również, jako stan równowagi pomiędzy potencjałem obronnym kraju a zagrożeniem wywołanym możliwością powstania konfliktu. To stan świadomości społecznej, w którym powstający poziom zagrożeń poprzez posiadane zdolności obronne, nie budzi lęku, obaw o zachowanie uznanych wartości.

We współczesnym znaczeniu bezpieczeństwo narodowe oznacza oczekiwanie społeczne na zapewnienie możliwości korzystania z dobrobytu ekonomicznego, autonomii społecznej oraz określonego statusu społecznego.

Przypisy

  1. ↑ Za: Słownik terminów z zakresu bezpieczeństwa narodowego, Akademia Obrony Narodowej, Warszawa 2002, strona 169. Bezpieczeństwo narodowe i bezpieczeństwo państwa mogą być traktowane jako równoznaczne terminy, choć spotkać można ich różne definicje. Nie pomaga tu język angielski, w tym języku national security to bezpieczeństwo państwa, choć może być też tłumaczone jako bezpieczeństwo narodowe.

Bibliografia

  1. Słownik terminów z zakresu bezpieczeństwa narodowego, Akademia Obrony Narodowej, Warszawa 2002.

Linki zewnętrzne


Żuraw z garnkiem wulkana


Współczesna latarnia morska


Widok na latarnię w Helu od strony morza

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
o latarni morskiej

Latarnia morska – znak nawigacyjny w postaci charakterystycznej wieży umieszczonej na brzegu lub wodzie (latarniowiec) wysyłający znaki świetlne. W dawnych czasach ogień rozpalany był także na skałach lub unoszony za pomocą żurawia. Czasem wysyła także sygnały radiowe (radiolatarnia). W czasie mgły może wysyłać sygnały dźwiękowe.

Zdecydowanie mniejsze światło nawigacyjne na szczycie masztu lub wieży np. w główkach portu nazywamy stawą.

Latarnie morskie istniały już w starożytności. Opisy pierwszych kolumn, na których rozpalano ogień pochodzą z 400 p.n.e.. Najbardziej znana była latarnia na wyspie Faros z około 280 p.n.e.. Na terenie Polski najstarsze wzmianki o rozpalaniu ognia na brzegu (Garnek Wulkana) pochodzą z ok. 1070. Często do tego celu wykorzystywano istniejące obiekty np. na Helu pierwszą latarnią był ogień rozpalany na wieży kościoła. Osobą obsługującą latarnię morską był latarnik.

Latarnią nazywane są także światła nawigacyjne o podobnej budowie np. latarnia na Westerplatte w główkach portu Gdańskiego. Przeważnie nie używa się dodatku “morska”.

Nazwy światła

 Osobny artykuł: Charakterystyka światła nawigacyjnego.

Zobacz też

  • Charakterystyka światła nawigacyjnego
  • Laterna
  • Locja
  • Polskie latarnie morskie
  • Skala widzialności
  • Soczewka Fresnela
  • Światło nawigacyjne
  • system kontroli ruchu statków VTS
  • Latarnik – nowela Henryka Sienkiewicza

Linki zewnętrzne



  Wikimedia Commons posiada galerię ilustracji w temacie:
Latarnia morska


Karta ICE

I.C.E. lub ICE (ang. In Case of Emergency, pol. w nagłym wypadku) - skrót informujący do kogo powinni zadzwonić ratownicy w razie nagłego wypadku. Stosowany przeważnie w dwóch formach:

  • w książce adresowej telefonu komórkowego - jako kontakt „ICE” wpisuje się numer telefonu wybranej osoby. Jeśli takich osób jest kilka, to wpisuje się je pod hasłami „ICE1”, „ICE2” itd.
  • na karcie „ICE” wielkości wizytówki wpisuje się imię, nazwisko i numer kontaktowy najbliższych osób. Kartę powinno nosić się cały czas przy sobie, najlepiej w portfelu.

W chwili wypadku służby ratownicze często nie wiedzą, z kim kontaktować się w sprawie osoby poszkodowanej. Skrót ICE jest znany przez ratowników na całym świecie, gdyż w razie potrzeby pozwala na uzyskanie ważnych informacji o poszkodowanym (grupa krwi, przyjmowane leki, choroby, problemy ze zdrowiem, alergie).

Zobacz też

  • 112 (numer telefonu)

Linki zewnętrzne

PN 18001 - powszechnie znany skrót dla Systemu Zarządzania Bezpieczeństwem i Higieną Pracy wg normy: PN-N-18001:2004. System zarządzania BHP opisany w normie jest oparty na, klasycznej dla zarządzania jakością, filozofii ciągłego doskonalenia zgodnie z Kołem Deminga. W Polsce pierwsza edycja normy pojawiła się w 1999 roku, a w 2004 roku została wydana przez PKN nowelizacja.

PN 18001 jest normą zawierającą zbiór wymagań, które po spełnieniu przez daną organizację są podstawą do wydania certyfikatu zgodności przez zaproszoną jednostkę certyfikującą. Najczęściej spotykanym odpowiednikiem polskiej normy jest norma OHSAS 18001 z 1999 roku. Obie te normy są prawie identyczne i wdrożenie systemu wg jednej normy jest prawie tożsame z wdrożeniem drugiej normy. Należy pamiętać, że norma PN-N-18001:2004 jest polską normą a nie normą ISO (International Organization for Standardization). Prace nad międzynarodową normą ISO ds. BHP nie powiodły się już dwukrotnie. Główną przyczyną niepowodzenia były znaczne rozbieżności w przepisach prawnych poszczególnych państw i standaryzacja do tej pory nie była możliwa.

System zarządzania BHP zgodny z PN 18001 jest rzadko certyfikowanym systemem zarządzania w Polsce. Częściej spotyka się systemy zarządzania jakością, zarządzania środowiskowego, bezpieczeństwem żywności zgodnie z HACCP. Certyfikat systemu zarządzania jakością, środowiskowego lub BHP wydawany jest przez firmy certyfikujące zwanymi jednostkami certyfikującymi po przeprowadzeniu auditu certyfikującego.

SPIS TREŚCI NORMY PN-N-18001:2004

Przedmowa
Wprowadzenie
Systemy zarządzania bezpieczeństwem i higieną pracy — Wymagania
1. Zakres normy
2. Powołania normatywne
3. Definicje
4. Wymagania dotyczące systemu zarządzania bezpieczeństwem i higieną pracy
4.1 Wymagania ogólne
4.2 Zaangażowanie najwyższego kierownictwa oraz polityka bezpieczeństwa i higieny pracy
4.2.1 Zaangażowanie najwyższego kierownictwa
4.2.2 Polityka bezpieczeństwa i higieny pracy
4.2.3 Współudział pracowników
4.3 Planowanie
4.3.1 Wymagania ogólne
4.3.2 Wymagania prawne i inne
4.3.3 Cele ogólne i szczegółowe
4.3.4 Planowanie działań
4.4 Wdrażanie i funkcjonowanie
4.4.1 Struktura, odpowiedzialność i uprawnienia
4.4.2 Zapewnienie zasobów
4.4.3 Szkolenie, świadomość, kompetencje i motywacja
4.4.4 Komunikowanie się
4.4.5 Dokumentacja systemu zarządzania bezpieczeństwem i higieną pracy
4.4.5.1 Postanowienia ogólne
4.4.5.2 Nadzór nad dokumentami
4.4.5.3 Nadzór nad zapisami
4.4.6 Zarządzanie ryzykiem zawodowym
4.4.7 Organizowanie prac i działań związanych ze znaczącymi zagrożeniami
4.4.8 Zapobieganie, gotowość i reagowanie na wypadki przy pracy i poważne awarie
4.4.9 Zakupy
4.4.10 Podwykonawstwo
4.5 Sprawdzanie oraz działania korygujące i zapobiegawcze
4.5.1 Monitorowanie
4.5.2 Badanie wypadków przy pracy, chorób zawodowych i zdarzeń potencjalnie wypadkowych
4.5.3 Auditowanie
4.5.4 Niezgodności oraz działania korygujące i zapobiegawcze
4.6 Przegląd zarządzania
4.7 Ciągłe doskonalenie
Załącznik A
Bibliografia

Linki zewnętrzne

Next Page »